شمارهٔ 23

در سنبلش آویختم از روی نیاز

گفتم «من سودازده را کار بساز»

وقت سحر است، خیز ای مایهٔ ناز

نرمک‌نرمک باده خور و چنگ نواز

لب بر لب کوزه بردم از غایتِ آز

تا زو طلبم واسطهٔ عمرِ دراز

* ای دل چو حقیقتِ جهان هست مَجاز

چندین چه بَری خواری از این رنجِ دراز؟

* می‌پرسیدی که چیست این نقشِ مجاز

گر برگویم حقیقتش هست دراز

از جملهٔ رفتگانِ این راهِ دراز

بازآمده‌ای کو که به ما گوید راز؟

ما لُعْبَتَکانیم و فلک لُعبَت‌باز

از روی حقیقتی نه از روی مَجاز

وقت سحر است خیز ای مایهٔ ناز

نرمک نرمک باده خور و چنگ نواز

از جملۀ رفتگانِ این راهِ دراز

باز آمده‌ای کو که به ما گوید راز

وقتِ سحر است، خیز ای مایهٔ ناز

نرمکْ نرمکْ باده دِه و رود نواز