رباعی 42

حصری - قدس الله تعالی سره - گفته است: الصوفی (هو)الذی لایوجد بعد عدمه و لایعدم (بعد) وجوده یعنی: صوفی آن است که چون از وجود طبیعی خود فانی شود دیگر به آن باز نگردد که: الفانی لا یرد و بعد از آن چون به وجود حقانی و بقای بعد الفنا محقق گردد دیگر فانی نشود.

خوش آن که چون نیست شد از این نقش مجاز

این کنج فراغت است و خلوتگه راز

اسباب حضور دل در او یافته ساز

گنجشک ضعیف توام ای مایه ناز

افتاده به دام تو به صد عجز و نیاز

در سنبلش آویختم از روی نیاز

گفتم «من سودازده را کار بساز»

چون کُشته ببینی‌ام، دو لب گشته فراز

از جان تهی این قالب فرسوده به آز

ای جان سماع و روزه و حج و نماز

وی از تو حقیقت شده بازی و مجاز

ای جان لطیف بیغم عشق مساز

در هر نفسش هزار روزه است و نماز

ای عشق تو داده باز جان را پرواز

لطف تو کشیده چنگ جان را در ساز

ای کرده ز نقش آدمی چنگی ساز

جانها همه اقوال تو از روی نیاز

امشب که گشاده است صنم با ما راز

ای شب چه شبی که عمر تو باد دراز