شمارهٔ 15

با سینهٔ این و آن چه گویی غم خویش

از دیدهٔ این و آن چه جویی نم خویش

گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش

هرکس را عالمی و تو عالم خویش

شمع آمد و گفت: چون گرفتم کم خویش

باری بکنم به کام دل ماتمِ خویش