شمارهٔ 84

با سینهٔ این و آن چه گویی غم خویش

از دیدهٔ این و آن چه جویی نم خویش

ای کرده شب باز پسین ماتم خویش

گِل کرده، زمین ز دیدهٔ پر نم خویش

گر عقل تو کامل است کم خور غم خویش

هرکس را عالمی و تو عالم خویش