وزنِ فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

قصیدهٔ شمارهٔ 4زمان ارکان هر دو بار باز هم روبرو شدند و از هر دو جانب شاعران قصیده‌ها سرودند قصیدهٔ معروف امیر خسرو شاید در همین مجالس قرائت شده باشد:

10 اشعار

شمارهٔ 93ذکر عمارتی که بدار الخلاقه شد بلند و آغاز آن ز جامع دین بست کردگار

16 اشعار

غزل شمارهٔ 100بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

7 اشعار

غزل شمارهٔ 999مناز، ای بت چین، که چین هم نماند

8 اشعار

غزل شمارهٔ 1000اگر دلبری چون تو جایی برآید

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1001چو آن شوخ شب در دل زار گردد

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1002بدان دلفریبی که گیتی نماید

11 اشعار

غزل شمارهٔ 1003بر آن است جانم که ناگه برآید

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1004ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1014اگر سرو من در چمن جا بگیرد

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1066اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1479سحرگه که بیدار گردیده بودم

9 اشعار

غزل شمارهٔ 1480من از دست دل دوش دیوانه بودم

7 اشعار

غزل شمارهٔ 1481من آن ترک طناز را می شناسم

5 اشعار

غزل شمارهٔ 1482ز عشقت من خسته جان می خراشم

6 اشعار

غزل شمارهٔ 1882چو کار جهان نیست جز بیوفایی

8 اشعار

وزنِ فعولن فعولن فعولن فعولن (متقارب مثمن سالم) میں امیرخسرو دهلوی کی کتاب دیوان اشعار

نظمیں

قصیدهٔ شمارهٔ 4–زمان ارکان هر دو بار باز هم روبرو شدند و از هر دو جانب شاعران قصیده‌ها سرودند قصیدهٔ معروف امیر خسرو شاید در همین مجالس قرائت شده باشد:

شمارهٔ 93–ذکر عمارتی که بدار الخلاقه شد بلند و آغاز آن ز جامع دین بست کردگار

غزل شمارهٔ 100–بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

غزل شمارهٔ 999–مناز، ای بت چین، که چین هم نماند

غزل شمارهٔ 1000–اگر دلبری چون تو جایی برآید

غزل شمارهٔ 1001–چو آن شوخ شب در دل زار گردد

غزل شمارهٔ 1002–بدان دلفریبی که گیتی نماید

غزل شمارهٔ 1003–بر آن است جانم که ناگه برآید

غزل شمارهٔ 1004–ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟

غزل شمارهٔ 1014–اگر سرو من در چمن جا بگیرد

غزل شمارهٔ 1066–اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد

غزل شمارهٔ 1479–سحرگه که بیدار گردیده بودم

غزل شمارهٔ 1480–من از دست دل دوش دیوانه بودم

غزل شمارهٔ 1481–من آن ترک طناز را می شناسم

غزل شمارهٔ 1482–ز عشقت من خسته جان می خراشم

غزل شمارهٔ 1882–چو کار جهان نیست جز بیوفایی

قصیدهٔ شمارهٔ 4زمان ارکان هر دو بار باز هم روبرو شدند و از هر دو جانب شاعران قصیده‌ها سرودند قصیدهٔ معروف امیر خسرو شاید در همین مجالس قرائت شده باشد:

شمارهٔ 93ذکر عمارتی که بدار الخلاقه شد بلند و آغاز آن ز جامع دین بست کردگار

غزل شمارهٔ 100بهار آمد و سبزه نو شد به جوها

غزل شمارهٔ 999مناز، ای بت چین، که چین هم نماند

غزل شمارهٔ 1000اگر دلبری چون تو جایی برآید

غزل شمارهٔ 1001چو آن شوخ شب در دل زار گردد

غزل شمارهٔ 1002بدان دلفریبی که گیتی نماید

غزل شمارهٔ 1003بر آن است جانم که ناگه برآید

غزل شمارهٔ 1004ز من بشنو، ای دل که خوبان چه چیزند؟

غزل شمارهٔ 1014اگر سرو من در چمن جا بگیرد

غزل شمارهٔ 1066اگر از خطت سبزه صحرا بگیرد

غزل شمارهٔ 1479سحرگه که بیدار گردیده بودم

غزل شمارهٔ 1480من از دست دل دوش دیوانه بودم

غزل شمارهٔ 1481من آن ترک طناز را می شناسم

غزل شمارهٔ 1482ز عشقت من خسته جان می خراشم

غزل شمارهٔ 1882چو کار جهان نیست جز بیوفایی