صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 1421–بیا بشنو که من پیش و پس اسبت چرا گردم

غزل شمارهٔ 1422–طواف حاجیان دارم به گرد یار می‌گردم

I circumambulate with the pilgrims, I circle around the Beloved; I have not the character of dogs, I do not go around carrion.

غزل شمارهٔ 1423–تو تا دوری ز من جانا چنین بی‌جان همی‌گردم

غزل شمارهٔ 1424–بگفتم عذر با دلبر که بی‌گه بود و ترسیدم

غزل شمارهٔ 1425–دعا گویی است کار من بگویم تا نطق دارم

غزل شمارهٔ 1426–چه دانی تو که در باطن چه شاهی همنشین دارم

غزل شمارهٔ 1427–من از اقلیم بالایم سر عالم نمی‌دارم

غزل شمارهٔ 1428–همه بازان عجب ماندند در آهنگ پروازم

غزل شمارهٔ 1429–نه آن بی‌بهره دلدارم که از دلدار بگریزم

I am not that luckless lover, to flee from the Beloved; I do not hold that dagger in my hand to flee from battle.

غزل شمارهٔ 1430–نهادم پای در عشقی که بر عشاق سر باشم

غزل شمارهٔ 1431–مرا چون کم فرستی غم حزین و تنگ دل باشم

غزل شمارهٔ 1432–تو خود دانی که من بی‌تو عدم باشم عدم باشم

غزل شمارهٔ 1433–من آنم کز خیالاتش تراشنده وثن باشم

غزل شمارهٔ 1434–چو آمد روی مه رویم که باشم من که من باشم

غزل شمارهٔ 1435–به گرد دل همی‌گردی چه خواهی کرد می‌دانم

غزل شمارهٔ 1436–تو خورشیدی و یا زهره و یا ماهی نمی‌دانم

غزل شمارهٔ 1437–چو رعد و برق می خندد ثنا و حمد می خوانم

When the thunder and lightning laugh, I recite paeans of praise, I am full of light as the clear sky, I am circling around the moon.

غزل شمارهٔ 1438–ندارد پای عشق او دل بی‌دست و بی‌پایم

غزل شمارهٔ 1440–بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شمارهٔ 1441–بنه ای سبز خنگ من فراز آسمان‌ها سم

غزل شمارهٔ 1442–زهی سرگشته در عالم سر و سامان که من دارم

غزل شمارهٔ 1443–بشستم تخته هستی سر عالم نمی‌دارم

غزل شمارهٔ 1444–ای عشق که کردستی تو زیر و زبر خوابم

غزل شمارهٔ 1445–من دلق گرو کردم عریان خراباتم

غزل شمارهٔ 1446–گر بی‌دل و بی‌دستم وز عشق تو پابستم

غزل شمارهٔ 1447–رفتم به طبیب جان گفتم که ببین دستم

I went to the physician of the soul, I said, “Look at my hand. I am heartlorn and sick at once, both lover and intoxicated.

غزل شمارهٔ 1448–در مجلس آن رستم در عربده بنشستم

غزل شمارهٔ 1449–زان می که ز بوی او شوریده و سرمستم

غزل شمارهٔ 1450–بستان قدح از دستم ای مست که من مستم

غزل شمارهٔ 1451–گر تو بنمی خسپی بنشین تو که من خفتم

غزل شمارهٔ 1452–ساقی چو شه من بد بیش از دگران خوردم

غزل شمارهٔ 1453–در آینه چون بینم نقش تو به گفت آرم

غزل شمارهٔ 1454–گفتم به مهی کز تو صد گونه طرب دارم

غزل شمارهٔ 1455–ای خواجه سلام علیک من عزم سفر دارم

غزل شمارهٔ 1456–توبه نکنم هرگز زین جرم که من دارم

غزل شمارهٔ 1457–من خفته وشم اما بس آگه و بیدارم

غزل شمارهٔ 1458–یک لحظه و یک ساعت دست از تو نمی‌دارم

Not for one single moment do I let hold of you, for you are my whole concern, you are my whole affair.

غزل شمارهٔ 1459–تا عاشق آن یارم بی‌کارم و بر کارم

غزل شمارهٔ 1460–بشکسته سر خلقی سر بسته که رنجورم

غزل شمارهٔ 1461–پایی به میان درنه تا عیش ز سر گیرم

غزل شمارهٔ 1462–صورتگر نقاشم هر لحظه بتی سازم

I am a painter, a picture-maker, every moment I fashion an idol, then before you I melt away all the idols,

غزل شمارهٔ 1463–شاگرد تو می باشم گر کودن و کژپوزم

I am your disciple, for all that I am stupid and twisted of mouth, so that I may learn one smile from your smiling lip.

غزل شمارهٔ 1464–سر برمزن از هستی تا راه نگردد گم

غزل شمارهٔ 1465–ای کرده تو مهمانم در پیش درآ جانم

غزل شمارهٔ 1466–در عشق سلیمانی من همدم مرغانم

غزل شمارهٔ 1467–این شکل که من دارم ای خواجه که را مانم

غزل شمارهٔ 1468–امروز خوشم با تو، جان تو و فردا هم

غزل شمارهٔ 1469–بیخود شده‌ام لیکن بیخودتر از این خواهم

غزل شمارهٔ 1470–جانم به فدا بادا آن را که نمی‌گویم

غزل شمارهٔ 1471–مخمورم پرخواره اندازه نمی‌دانم