صنفِ غزل میں رومی کی کتاب دیوان شمس

غزل شمارهٔ 864–بلبل نگر که جانب گلزار می‌رود

غزل شمارهٔ 865–جانا بیار باده که ایام می‌رود

غزل شمارهٔ 866–چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد

غزل شمارهٔ 867–چندان حلاوت و مزه و مستی و گشاد

غزل شمارهٔ 868–به حرم به خود کشید و مرا آشنا ببرد

غزل شمارهٔ 869–خیاط روزگار به بالای هیچ مرد

غزل شمارهٔ 870–چشمم همی‌پرد مگر آن یار می‌رسد

غزل شمارهٔ 871–آمد بهار خرم و رحمت نثار شد

غزل شمارهٔ 872–این عشق جمله عاقل و بیدار می‌کشد

غزل شمارهٔ 873–خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود

The sweetheart appeared asleep. I called from the garden, “Quick, I have stolen a peach!” The sweetheart in fact was not asleep;

غزل شمارهٔ 874–امروز مرده بین که چه سان زنده می‌شود

غزل شمارهٔ 875–گر عید وصل تست منم خود غلام عید

غزل شمارهٔ 876–تا چند خرقه بردرم از بیم و از امید

غزل شمارهٔ 877–امسال بلبلان چه خبرها همی‌دهند

غزل شمارهٔ 878–صحرا خوشست لیک چو خورشید فر دهد

غزل شمارهٔ 879–صبح آمد و صحیفه مصقول برکشید

Dawn has arrived and drawn his polished blade, and from heaven camphor-white morn has broken forth.

غزل شمارهٔ 880–صد مصر مملکت ز تعدی خراب شد

غزل شمارهٔ 881–آه که بار دگر آتش در من فتاد

غزل شمارهٔ 882–جامه سیه کرد کفر نور محمد رسید

Unbelief has put on black garments; the Light of Muhammad has arrived. The drum of immortality has been beaten; the eternal kingdom has arrived.

غزل شمارهٔ 883–جان من و جان تو بود یکی ز اتحاد

غزل شمارهٔ 884–پرده دل می‌زند زهره هم از بامداد

غزل شمارهٔ 885–بار دگر آمدیم تا شود اقبال شاد

غزل شمارهٔ 886–از رسن زلف تو خلق به جان آمدند

غزل شمارهٔ 887–روبهکی دنبه برد شیر مگر خفته بود

A little fox carried off the sheep’s tail; was the lion perchance asleep? The blind and blue fox does not carry off its own life from the lion.

غزل شمارهٔ 888–زهره من بر فلک شکل دگر می‌رود

غزل شمارهٔ 889–روی تو چون روی مار خوی تو زهر قدید

غزل شمارهٔ 890–صبحدمی همچو صبح پرده ظلمت درید

غزل شمارهٔ 891–دی شد و بهمن گذشت فصل بهاران رسید

غزل شمارهٔ 892–آمد شهر صیام سنجق سلطان رسید

The month of fasting has come, the emperor’s banner has arrived; withhold your hand from food, the spirit’s table has arrived.

غزل شمارهٔ 893–نیک بدست آنک او شد تلف نیک و بد

غزل شمارهٔ 894–نعره آن بلبلان از سوی بستان رسید

غزل شمارهٔ 895–وسوسه تن گذشت غلغله جان رسید

غزل شمارهٔ 896–غره مشو گر ز چرخ کار تو گردد بلند

غزل شمارهٔ 897–شرح دهم من که شب از چه سیه‌دل بود

غزل شمارهٔ 898–بانگ زدم من که «دل مست کجا می‌رود؟»

غزل شمارهٔ 899–یار مرا عارض و عذار نه این بود

غزل شمارهٔ 900–بگیر دامن لطفش که ناگهان بگریزد

Hold on the skirt of His grace, for suddenly He will flee; but do not draw Him as an arrow, for He will flee from the bow.

غزل شمارهٔ 901–اگر دمی بنوازد مرا نگار چه باشد

غزل شمارهٔ 902–ز سر بگیرم عیشی چو پا به گنج فروشد

غزل شمارهٔ 903–اگر مرا تو نخواهی دلم تو را نگذارد

غزل شمارهٔ 904–ز باد حضرت قدسی بنفشه زار چه می‌شد

غزل شمارهٔ 905–شدم ز عشق به جایی که عشق نیز نداند

غزل شمارهٔ 906–گرفت خشم ز بستان سرخری و برون شد

غزل شمارهٔ 907–مده به دست فراقت دل مرا که نشاید

غزل شمارهٔ 908–چو درد گیرد دندان تو عدو گردد

غزل شمارهٔ 909–چه پادشاست که از خاک پادشا سازد

What king is He who fashions a king out of dust, for the sake of one or two beggars makes Himself a beggar!

غزل شمارهٔ 910–بر آستانه اسرار آسمان نرسد

غزل شمارهٔ 911–به روز مرگ چو تابوت من روان باشد

On the day of death, when my bier is on the move, do not suppose that I have any pain at leaving this world.

غزل شمارهٔ 912–نگفتمت مرو آن جا که مبتلات کنند

غزل شمارهٔ 913–بگو به گوش کسانی که نور چشم منند