غزل شمارهٔ 873
Toggle stanza 1خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود
The sweetheart appeared asleep. I called from the garden, “Quick, I have stolen a peach!” The sweetheart in fact was not asleep;
He laughed and said, “The fox then with cunning—how did it so easily steal the quarry from the lion’s hands?”
Who milks a cloud? Who succeeds in reaching there, unless perchance the cloud of itself shows generosity?
How can the nonexistent contrive to bring into existence? It is God’s bounty that bestows existence on the nonexistent.
Sit as if nonexistent; for in ritual prayer one only gives the greeting when seated.
It is through humility that water avails against fire, for fire stands up whereas water is prostrate.
When the lip is silent, the heart has a hundred tongues; be silent—how long, how long do you desire to make trial of Him?
زمین
ہم وزن و قافیہ نظمیں
ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود
چون بگذرد بهار و پشیمان شوی چه سود
جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 156
شاخی برآمد از بر شاخ درخت تود
تاخی ز مشک و شاخ ز عنبر درخت عود
رودکیابیات پراکندهشمارهٔ 52
رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟
کاو روی راز دیر به خَلقان نمینمود
عطاردیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 345
انسان که رخ ز غازهٔ تهذیب بر فروخت
خاک سیاه خویش چو آئینه وانمود
علامہ اقبالپیام مشرقافکاربخش 51 - تهذیب
آتش پریر گفت نهانی به گوش دود
کز من نمیشکیبد و با من خوش است عود
رومیدیوان شمسغزلیاتغزل شمارهٔ 863