غزل شمارهٔ 873
Toggle stanza 1خفته نمود دلبر گفتم ز باغ زود
The sweetheart appeared asleep. I called from the garden, “Quick, I have stolen a peach!” The sweetheart in fact was not asleep;
He laughed and said, “The fox then with cunning—how did it so easily steal the quarry from the lion’s hands?”
Who milks a cloud? Who succeeds in reaching there, unless perchance the cloud of itself shows generosity?
How can the nonexistent contrive to bring into existence? It is God’s bounty that bestows existence on the nonexistent.
Sit as if nonexistent; for in ritual prayer one only gives the greeting when seated.
It is through humility that water avails against fire, for fire stands up whereas water is prostrate.
When the lip is silent, the heart has a hundred tongues; be silent—how long, how long do you desire to make trial of Him?
Zameen
Poems with the Same Metre and Rhyme
ساقی بیار می که گل از غنچه رو نمود
چون بگذرد بهار و پشیمان شوی چه سود
JamiDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 156
شاخی برآمد از بر شاخ درخت تود
تاخی ز مشک و شاخ ز عنبر درخت عود
RudakiAbyat-e Parakandehشمارهٔ 52
رُهبان دَیْر را سببِ عاشقی چه بود؟
کاو روی راز دیر به خَلقان نمینمود
AttarDivan-e AshʿarGhazaliyatغزل شمارهٔ 345
انسان که رخ ز غازهٔ تهذیب بر فروخت
خاک سیاه خویش چو آئینه وانمود
Allama IqbalPayam-e Mashriqافکاربخش 51 - تهذیب
آتش پریر گفت نهانی به گوش دود
کز من نمیشکیبد و با من خوش است عود
RumiDivan-e ShamsGhazaliyatغزل شمارهٔ 863