آڈیوز
یہ صفحہ صرف صداکار زهرا بهمنی کی دستیاب آڈیوز دکھاتا ہے۔
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 2
What excuses have you to offer, my heart, for so many shortcomings? Such constancy on the part of the Beloved, such unfaithfulness on your own!
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 3
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 4
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 5
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 18
Today I beheld the beloved, that ornament of every affair; he went off departing to heaven like the spirit of Mus.t.af¯a.
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 19
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 63
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 75
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 79
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 99
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 157
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 300
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 315
Come, come, for the rosebower has blossomed; come, come, for the beloved has arrived.
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 329
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 427
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 553
Say, do not despair because the Beloved drives you away; if He drives you away today, will He not call you back tomorrow?
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 765
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1085
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1315
This time I am wholly involved in loverhood, this time I am wholly cut off from well-being.
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1372
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1390
I was dead, I became alive; I was weeping, I became laughing; the power of love came, and I became everlasting power.
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1393
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1399
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1400
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1473
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1767
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1827
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1920
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1928
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 1930
Go, lay your head on the pillow, let me alone; leave me ruined and night-faring and afflicted as I am.
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 2039
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 2131
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 2152
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 3152
رومی » دیوان شمس » غزل شمارهٔ 3165