غزل شمارهٔ 78

نیک و بد این مرحله خاکش به ‌کمین است

چشمی‌ که به پا دوخته باشی همه بین است

این خانه چه خانه ست پریخانه چین است

پر حور یکی غرفه ز فردوس برین است

آن کیست سواره که بلای دل و دین است

صد خانه برانداخته در خانه زین است

سبزی که سیاه است ازو روز من این است

سروی که منم فاخته اش این نمکین است

آن خانه برانداز که در خانه زین است

معمار تمنای من خاک نشین است