غزل شمارهٔ 221

می خواستم که روزه گشایم نماز شام

سر بر زد آفتاب جهانسوز من ز بام

صبح است و از خمار شبم مانده تلخکام

هات الصبوح صبحک الله یا غلام

بر اوج حسن روی تو ماهی بود تمام

ماهیت جمال تو اینست والسلام

ساری ست سر عشق در اعیان علی الدوام

کالبدر فی الدجیة والشمس فی الغمام