غزل شمارهٔ 128

تا سرم باشد تمنای توام در سر بود

پادشا باشم گرم خاک درت افسر بود

عیش ما کم نیست گر اشکی به چشم تر بود

شوق سرشارست تا این باده در ساغر بود

هرکه را اجزای موهوم نفس دفتر بود

گر همه چون صبح بر چرخش بود ابتر بود

همچو آتش‌ هرکه را دود طلب در سر بود

هر خس و خارش به اوج مدعا رهبر بود

جان مشتاقان غبار جسم را صرصر بود

زودتر آخر شود شمعی که روشنتر بود