رباعی شمارهٔ 409

* تُنْگی میِ لَعْل خواهم و دیوانی

سَدّ‌ِ رَمَقی باید و نصف نانی

گر دست دهد ز مغز گندم، نانی

وز مِی دو منی ز گوسفندی، رانی

اسرار شنو ز طوطی ربانی

طوطی بچه‌ای زبان طوطی دانی

ای آنکه ز حال بندگان میدانی

چشمی و چراغ در شب ظلمانی

ای ابر که تو جهان خورشیدانی

کاری مقلوب می‌کنی نادانی

ای دوست به حق آنکه جان را جانی

چون نامهٔ من رسد به تو برخوانی

پران باشی چو در صف یارانی

پری باشی سقط چو بی ایشانی

تا در طلب گوهر کانی کانی

تا در هوس لقمهٔ نانی نانی

تو دوش چه خواب دیده‌ای می‌دانی

نی دانش آن نیست بدین آسانی

حاشا که به ماه گویمت میمانی

یا چون قد تو سرو بود بستانی