غزل شمارهٔ 239

چون صدف دستی که از بهر گهر برداشتم

گر به دندان می گرفتم عقد گوهر داشتم

شب که آن آیینه رو را در برابر داشتم

طالع فغفور و اقبال سکندر داشتم

دیدم آن هنگامه، بیجا خوف محشر داشتم

خود همان شورست کاندر زیست در سر داشتم