رباعی شمارهٔ 236

ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ

محروم ز بلبل و گلستان ز باغ

بلبل آمد به باغ و رستیم ز زاغ

آئیم به باغ با تو ای چشم و چراغ

گر با دیگری مجلس میسازم و لاغ

ننهم به خدا ز مهر کس بر دل داغ

از یار وفا مجوی کاندر هر باغ

بی هیچ نصیبه عشق میبازد زاغ

نیکوتری از آب روان اندر باغ

زیباتری از جوانی و مال و فراغ

ای بیماری سرو ترا کرده کناغ

پس دست اجل نهاده بر جان تو داغ