رباعی شمارهٔ 1054

از یار وفا مجوی کاندر هر باغ

بی هیچ نصیبه عشق میبازد زاغ

نیکوتری از آب روان اندر باغ

زیباتری از جوانی و مال و فراغ

نادیده من از عشق تو یک روز فراغ

بهره نبرد مرا ز وصلت جز داغ

ای بیماری سرو ترا کرده کناغ

پس دست اجل نهاده بر جان تو داغ

ای بندهٔ سردی به زمستان چون زاغ

محروم ز بلبل و گلستان ز باغ

گر با دیگری مجلس میسازم و لاغ

ننهم به خدا ز مهر کس بر دل داغ