غزل شمارهٔ 567

محو کن نقش دویی از ورق سینه ما

ای نگاهت الف صیقل آیینه ما

آن که بر ما رقم کین زده از کینه ما

نقش خود دیده در آیننه ز آیینه ما

گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما

سبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما

مشرق مهر بود سینه بی کینه ما

صاف چون صبح به آفاق بود سینه ما