غزل شمارهٔ 566

کاش ویران شود از سیل فنا خانه ما

تا کشد گنج جفا رخت به ویرانه ما

لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما

سیل را پای به سنگ آمده در خانه ما

آب حیوان زند آب در میخانه ما

می گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما