غزل شمارهٔ 565

کاش ویران شود از سیل فنا خانه ما

تا کشد گنج جفا رخت به ویرانه ما

لرزه دارد خطر از هیبت ویرانه ما

سیل را پای به سنگ آمده در خانه ما

سیل را گنج شمارد دل ویرانه ما

برق را تنگ در آغوش کشد دانه ما