غزل شمارهٔ 639

شاعر: صائب

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ارانرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

گل است باده گلرنگ باده خواران را

مدام فصل بهارست میگساران را

ز پای خم چو شدی سر گران، سبک برخیز

گران مگرد به خاطر بزرگواران را

رخ شکفته، هوای گرفته می خواهد

به خوشدلی گذران روز ابر و باران را

ز گریه ابر سیه می شود سفید آخر

بس است اشک ندامت سیاهکاران را

کنند بی نمکان با شراب کار نمک

مده به مجلس می راه، هوشیاران را

ز بحر رحمت حق مشربی طمع دارم

که خوشگوار توان کرد ناگواران را

مرا چو صبح ز روز جزا مترسانید

همیشه روز حساب است دم شماران را

به آن غبار خط سبز، چشم بد مرساد!

که داد مرتبه سرمه خاکساران را

قدم شمرده نهد عقل در قلمرو عشق

ز سنگلاخ خطرهاست شیشه باران را

1010

مسیح را به فلک همت بلند رساند

مده ز دست رکاب فلک سواران را

1111

چه حاجت است به سنگین دلان بدآموزی؟

فسان ز خویش بود تیغ کوهساران را

1212

کمال کوهکن از بیستون یکی صد شد

محک تمام کند سنگ خوش عیاران را

1313

فریب گریه زاهد مخور ز ساده دلی

که دام در دل دانه است سبحه داران را

1414

یکی هزار شد امید من ازان خط سبز

که وقت شام بود عید، روزه داران را

1515

به سود خلق شود همت کریمان صرف

که باخت به بود از برد، خوش قماران را

1616

ازان گروه طلب چون شکر حلاوت عیش

که در رکاب دویدند نی سواران را

1717

در آن ریاض که صائب به نغمه گرم شود

خزان نیفکند از جوش نوبهاران را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بر آستان تو عزیست خاکساران را

که نیست تخت نشینان و تاجداران را

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 22

گرفت خط تو دلهای بی قراران را

غبار، جامه فتح است خاکساران را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 638

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور