غزل شمارهٔ 638

شاعر: صائب

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: ارانرا

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

گرفت خط تو دلهای بی قراران را

غبار، جامه فتح است خاکساران را

ز خوان عالم بالاست رزق خاموشان

سحاب آب دهد تیغ کوهساران را

لب تو پرده راز مرا تنک کرده است

شراب دشمن جان است رازداران را

همین نه پشت من از بار دل، شکسته شده است

شکست خامی این میوه شاخساران را

چه طرف بست می از صحبت نمک، زنهار

مده به مجلس می راه، هوشیاران را

حضور دایمی از هجر دایمی بترست

ز وصل گل چه تمتع بود هزاران را؟

ز ماجرای خط و زلف یار دانستم

که رفته رفته خورد مور مغز ماران را

گران چو ابر شب جمعه است بر خاطر

وجود محتسب شهر، میگساران را

ازان ز داغ نهان پرده بر نمی دارم

که دست و دل نشود سرد، لاله کاران را

1010

همای عالم توحید، دانه پرور نیست

ز ما دعا برسانید سبحه داران را

1111

گرفته نیست دل صائب از گرفت حسود

محک بلند کند رتبه، خوش عیاران را

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

بر آستان تو عزیست خاکساران را

که نیست تخت نشینان و تاجداران را

جامیدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 22

گل است باده گلرنگ باده خواران را

مدام فصل بهارست میگساران را

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 639

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور