غزل شمارهٔ 243

آن پری‌ گویند شب خندید بر فریاد ما

ای فراموشی! تو شاید داده باشی‌ یاد ما

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما

کوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما