غزل شمارهٔ 244

شاعر: صائب

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: ادما

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: پری ساتکنی عندلیب

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما

کوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

ما چو مجنون چشم آهو را سخنگو کرده‌ایم

گنگ ماند هر که گردن پیچد از ارشاد ما

گرچه گوش باغبان را پرده انصاف نیست

داغ‌ها دارد چو برگ لاله از فریاد ما

لوح امکان، تنگ میدان است، ورنه می‌نمود

جوهر خود را زبان خامه فولاد ما

گرچه ویرانیم، اما دلنشین افتاده‌ایم

سیل نتواند گذشتن از خراب آباد ما

پشت ما باشد ز سنگ کودکان بر کوه قاف

نیست صحرایی چو مجنون عشق خوش‌بنیاد ما

از دل ما برنمی‌آید نفس بی‌یاد تو

گر تو را هرگز به گِرد دل نگردد یاد ما

دست و پای صید می‌پیچد به‌هم از دیدنش

از کمند و دام مستغنی بُوَد صیاد ما

یوسفستانی است از زنجیریان هر حلقه‌اش

زلف او را کی بود پروای شب خوش باد ما؟

1010

هر رگ سنگی شود انگشت زنهار دگر

سنگ را صائب فشارد دل اگر فریاد ما

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

آن پری‌ گویند شب خندید بر فریاد ما

ای فراموشی! تو شاید داده باشی‌ یاد ما

بیدل دهلویغزلیاتغزل شمارهٔ 185

داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما

جغد می گردد همایون در خراب آباد ما

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 243

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور