غزل شمارهٔ 185

شاعر: بیدل دهلوی

وزن: فاعلاتن فاعلاتن فاعلاتن فاعلن (رمل مثمن محذوف)

قافیہ: ادما

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

صداکار: عندلیب

آن پری‌ گویند شب خندید بر فریاد ما

ای فراموشی! تو شاید داده باشی‌ یاد ما

بس‌که در پرواز گرد جستجوها ریختیم

گشت زیر بال پنهان خانهٔ صیاد ما

جان‌کنی‌ها در قفای آرزو پر می‌فشاند

با شرار تیشه رفت از بیستون فرهاد ما

از عدم ناجسته‌ کر کرده‌ست‌ گوش عالمی

شور نشنیدن صدای بیضهٔ فولاد ما

چشم‌ باید بست و گلگشت حضور شرم کرد

غنچه می‌خندد بهار عالم ایجاد ما

شمع‌سان عمریست احرام‌ گدازی بسته‌ایم

نیست در پهلو به غیر از پهلوی مازاد ما

خجلت تصویر عنقا تا کجا باید کشید؟

با صدف‌ گم‌ گشت رنگ خامهٔ بهزاد ما

نقش پا در هیچ صورت پایهٔ عزت ندید

سایه هم خشت هوس‌ کم چید بر بنیاد ما

با همه‌ کثرت، شماری غیر وحدت باطلست

یک‌یک آمد بر زبان از صدهزار اعداد ما

1010

هیچ‌کس بر شمع در آتش‌زدن رحمی نکرد

از ازل بر حال ما می‌گرید استعداد ما

1111

پاس اسرار محبت داشتن آسان نبود

گنج ویران‌کرد بیدل خانهٔ آباد ما

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

داغ برگ عیش گردد در دل ناشاد ما

جغد می گردد همایون در خراب آباد ما

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 243

از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ما

کوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 244

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور