غزل شمارهٔ 604

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را

که سوختن نبود اشتهای آتش را

ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟

نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را

عرق به چهره نشسته است آن پریوش را

که دیده است به این آبداری آتش را؟