غزل شمارهٔ 603

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را

که سوختن نبود اشتهای آتش را

ز آه سرد چه پرواست حسن سرکش را؟

نسیم، بال و پر سرکشی است آتش را

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را

که شعله ور کند اشک کباب، آتش را