غزل شمارهٔ 602

شکیب نیست ز معشوق، عشق سرکش را

که سوختن نبود اشتهای آتش را

عرق به چهره نشسته است آن پریوش را

که دیده است به این آبداری آتش را؟

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش را

که شعله ور کند اشک کباب، آتش را