غزل شمارهٔ 1456

تا نَلَغْزی کِه زِ خون، راهِ پَس و پیش‌، تَر اَسْت

آدَمی‌دُزْد، زِ زَرْدُزْد، کُنون، بیش‌تَر است

مژده در مژده فتح است و ظفر در ظفرست

هر طرف مژده رساننده فتحی دگرست

از شکر چاشنی ناله نی بیشترست

اینقدر حسن گلوسوز کجا با شکرست؟

خط شبرنگ کز او حسن بتان را خطرست

چشم عیار ترا پرده گلیم دگرست

لاله رویی که ازو خار مرا در جگرست

برگریزان دل و باغ و بهار نظرست

سنگ در دیده ارباب بصیرت گهرست

خاک در پله میزان قناعت شکرست

راز من نقل مجالس ز صفای گهرست

همچو آیینه مرا هر چه بود در نظرست