غزل شمارهٔ 569

محو کن نقش دویی از ورق سینه ما

ای نگاهت الف صیقل آیینه ما

آن که بر ما رقم کین زده از کینه ما

نقش خود دیده در آیننه ز آیینه ما

روشن است از دل بی کینه ما سینه ما

گوهر ماست چراغ دل گنجینه ما

گرد اندوه پذیرد ز طرب سینه ما

سبزی بخت شود زنگ بر آیینه ما