حکمت شمارهٔ 1

چهار چیز مر آزاده را ز غم بخرد

تن درست و خوی نیک و نام نیک و خرد

ببرد خواب مرا عشق و عشق خواب برد

که عشق جان و خرد را به نیم جو نخرد

منم که دل نکنم ساعتی ز مهر تو سرد

ز یاد تو نبوم فرد اگر بوم ز تو فرد

سوال کرد دل من که دوست با تو چه کرد؟

چرات بینم با اشک سرخ و با رخ زرد؟

به گرد تربت روشندلان دلیر مگرد

که ابر، سینه خورشید را نسازد سرد

غریب شهر کسان تا نبوده باشد مرد

ازو درست نیاید غم غریبان خورد