حکمت شمارهٔ 95

الا ای طوطیِ گویا‌یِ اسرار!

مبادا خالیَت شَکَّر ز مِنقار

بگرد فتنه می‌گردی دگربار

لب بامست و مستی هوش می‌دار

منم از جان خود بیزار بیزار

اگر باشد تو را از بنده آزار

خداوند خداوندان اسرار

زهی خورشید در خورشید انوار

مرا می‌گفت دوش آن یار عیار

سگ عاشق به از شیران هشیار

قدم درنه اگر مردی درین کار

حجاب تو تویی از پیش بردار

میی درده که در ده نیست هشیار

چه خفتی عمر شد برخیز و هشدار

درآمد دوش ترکم مست و هشیار

ز سر تا پای او اقرار و انکار