غزل شمارهٔ 494

آن شیخ چه دیده ست که در خانه خزیده

با خویشتن آمیخته وز خلق بریده

اشکی که تو را بر گل رخسار دویده

باران بهار است که بر لاله چکیده

ای آنک تو را ما ز همه کون گزیده

بگذاشته ما را تو و در خود نگریده

ای طبل رحیل از طرف چرخ شنیده

وی رخت از این جای بدان جای کشیده

داراب دوم طفل فلک مهد جلی قدر

رخسار ظفر حسن کرم نور عقیده