غزل شمارهٔ 385

سفید شد چو درخت شکوفه دار سرم

وز این درخت همین میوه غم است برم

تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم

نظر همی کنم ار چند مختصر نظرم

به چشم مختصر اندر نهاد مختصرم

درین سفر که توکل شده است راهبرم

یکی است نسبت زنار و توشه با کمرم

نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم

برفت در همه عالم به بی دلی خبرم

مرا به صورت شاهد نظر حلال بود

که هرچه می‌نگرم شاهدست در نظرم