غزل شمارهٔ 330

سفید شد چو درخت شکوفه دار سرم

وز این درخت همین میوه غم است برم

نرفت تا تو برفتی خیالت از نظرم

برفت در همه عالم به بی دلی خبرم

یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم

گرم چو عود بر آتش نهند غم نخورم

مرا به صورت شاهد نظر حلال بود

که هرچه می‌نگرم شاهدست در نظرم

نظر همی کنم ار چند مختصر نظرم

به چشم مختصر اندر نهاد مختصرم

درین سفر که توکل شده است راهبرم

یکی است نسبت زنار و توشه با کمرم