غزل شمارهٔ 475

بیا ای اهل دل را قرة العین

کمان ابروانت قاب قوسین

ندا آمد به جان از چرخ پروین

که بالا رو چو دردی پست منشین

تو را پندی دهم ای طالب دین

یکی پندی دلاویزی خوش آیین

برآ بر بام و اکنون ماه نو بین

درآ در باغ و اکنون سیب می چین