رباعی شمارهٔ 99

یارب، به تو در گریختم بپذیرم

در سایهٔ لطف لایزالی گیرم

چون نیست ز عقل ذرّهای توفیرم

تا می چه کنم عقل، کمش میگیرم

نی کشته زخم ناوک و شمشیرم

نی خسته ناخن پلنگ و شیرم

گر بر رگ جان ز شستت آید تیرم

چه خوشتر ازان که پیش دستت میرم