غزل شمارهٔ 262

از دیده خونِ دل همه بر رویِ ما رَوَد

بر رویِ ما ز دیده چه گویم چه‌ها رَوَد

بیرون ز خود کسی که پی مدعا رود

بر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

هر کس که در نماز به روی و ریا رود

بر پشت بام کعبه به کسب هوا رود

بیگانه چون رود به در آشنا رود

آن کس که آشنای تو باشد کجا رود

بسیار سالها به سر خاک ما رود

کاین آب چشمه آید و باد صبا رود