غزل شمارهٔ 263

یاد آن جلوه مستانه کی از دل برود؟

این نه موجی است که از خاطر ساحل برود

هرکه پوشد نظر از کام به منزل برود

دایم آواره بود هرکه پی دل برود

ذوق در خاک تپیدن اگر از دل برود

تا ابد کشته‌ی زار از پی قاتل برود

دوش از پیش نظر، چون غمش از دل برود

چه کنم آه، که یک دم ز مقابل برود

کس چو من نیست که پیش نظر از دل برود

غایب از دیده نگردد ز مقابل برود