غزل شمارهٔ 294

ای بر دلم از فراق صدبار

ناگشته به وصل شاد یک بار

صد بار بگفتمت نگهدار

در خشم و ستیزه پا میفشار

کی باشد اختری در اقطار

در برج چنین مهی گرفتار

شب گشت ولیک پیش اغیار

روزست شب من از رخ یار

ای یار شگرف در همه کار

عیاره و عاشق تو عیار

ای باد صبا، به کوی آن یار

گر بر گذری ز بنده یاد آر

بردار صراحیی ز خمار

بربند به روی خرقه زنار

ای عشق تو کیمیای اسرار

سیمرغ هوای تو جگرخوار

در عشق تو گم شدم به یکبار

سرگشته همی دوم فلک‌وار

شرط است جفا کشیدن از یار

خمر است و خمار و گلبن و خار