غزل شمارهٔ 309

زد سحر طایر قدس ز سر سدره صفیر

که درین دامگه حادثه آرام مگیر

گرچه طفلی و هنوزت شکر آلوده شیر

دل صد پیر و جوان هست به عشق تو اسیر

چاکرانت به گه رزم چو خیاطانند

گرچه خیاط نیَند، ای مَلک کشور گیر

صنما این چه گمانست فرودست حقیر

تا بدین حد مکن و جان مرا خوار مگیر

نشود پیش دو خورشید و دو مه تاری تیر

گر برد ذره‌ای از خاطر مختاری تیر