غزل شمارهٔ 615

تو می روی و به نظاره تو چشم جهانی

بگو که آگهی از عاشقان دلشدگانی

تو شمع مجلس انسی و شاه عالم جانی

بناز بر همه خوبان که نازنین جهانی

ببرد عقل و دلم را براق عشق معانی

مرا بپرس کجا برد آن طرف که ندانی

هزار جان مقدس هزار گوهر کانی

فدای جاه و جمالت که روح بخش جهانی

کجایی ای دل و جانم مگر که در دل و جانی

که کس نمی‌دهد از تو به هیچ جای نشانی

نظر به چشم ارادت مکن به صورت دنیا

که التفات نکردند بر وی اهل معانی