غزل شمارهٔ 384

سفید شد چو درخت شکوفه دار سرم

وز این درخت همین میوه غم است برم

تو همچو صبحی و من شمعِ خلوتِ سَحَرم

تبسمی کن و جان بین که چون همی‌سِپرَم

نظر همی کنم ار چند مختصر نظرم

به چشم مختصر اندر نهاد مختصرم

درین سفر که توکل شده است راهبرم

یکی است نسبت زنار و توشه با کمرم

یک امشبی که در آغوش شاهد شکرم

گرم چو عود بر آتش نهند غم نخورم

مرا به صورت شاهد نظر حلال بود

که هرچه می‌نگرم شاهدست در نظرم