غزل شمارهٔ 959

شاعر: رومی

وزن: مفاعلن فعلاتن مفاعلن فعلن (مجتث مثمن مخبون محذوف)

قافیہ: اتوانیکرد

ہم وزن و قافیہ نظمیں: 2

صنف: غزل

اگر دل از غم دنیا جدا توانی کرد

نشاط و عیش به باغ بقا توانی کرد

اگر به آب ریاضت برآوری غسلی

همه کدورت دل را صفا توانی کرد

ز منزل هوسات ار دو گام پیش نهی

نزول در حرم کبریا توانی کرد

درون بحر معانی لا نه آن گهری

که قدر و قیمت خود را بها توانی کرد

به همت ار نشوی در مقام خاک مقیم

مقام خویش بر اوج علا توانی کرد

اگر به جیب تفکر فروبری سر خویش

گذشته‌های قضا را ادا توانی کرد

ولیکن این صفت ره روان چالاکست

تو نازنین جهانی کجا توانی کرد

نه دست و پای اجل را فرو توانی بست

نه رنگ و بوی جهان را رها توانی کرد

تو رستم دل و جانی و سرور مردان

اگر به نفس لئیمت غزا توانی کرد

1010

مگر که درد غم عشق سر زند در تو

به درد او غم دل را دوا توانی کرد

1111

ز خار چون و چرا این زمان چو درگذری

به باغ جنت وصلش چرا توانی کرد

1212

اگر تو جنس همایی و جنس زاغ نه‌ای

ز جان تو میل به سوی هما توانی کرد

1313

همای سایه دولت چو شمس تبریزیست

نگر که در دل آن شاه جا توانی کرد

زمین

ہم وزن و قافیہ نظمیں

اگر وطن به مقام رضا توانی کرد

غبار حادثه را توتیا توانی کرد

صائبدیوان اشعارغزلیاتغزل شمارهٔ 3785

درون لاله گذر چون صبا توانی کرد

بیک نفس گره غنچه وا توانی کرد

علامہ اقبالزبور عجمغزلیاتغزل شمارهٔ 3

آڈیو

صداکار منتخب کریں

0:000:00

ماخذ

فارسی متن کا ماخذ: گنجور

آڈیو کا ماخذ: گنجور