رباعی شمارهٔ 395

گویند که راستی چو زر کانیست

سرمایهٔ عز و دولت و آسانیست

معموری عقل فضلهٔ ویرانی ست

سرمایهٔ علم خاک بی سامانی ست

ای عقل برو که عاقلی اینجا نیست

گر موی شوی موی ترا گنجانیست

درویشی و عاشقی به هم سلطانیست

گنجست غمِ عشق ولی پنهانیست

مرغ جان را میل سوی بالا نیست

در شش جهتش پر زدن وپروا نیست