غزل شمارهٔ 932

بساط زرکش شاهی چه نقش ما دارد

تن برهنه ما نقش بوریا دارد

درین چمن سرسبز آن برهنه پا دارد

که چار موسم چون سرو یک قبا دارد

کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟

ترا کسی که ندارد چه آشنا دارد؟

دماغ اهل فنا نشئه بلا دارد

به فرقم اره طلوع پر هما دارد

مها به دل نظری کن که دل تو را دارد

به روز و شب به مراعاتت اقتضا دارد