رباعی شمارهٔ 1262

ماییم و دل تنگ تر از حلقه «میم »

در زیر جفا و جور چون نقطه «جیم »

چون نیست مقام ما در این دهر مُقیم

پس بی می و معشوق خطایی است عظیم

چون نیست مقام ما در این دهر مقیم

پس بی می و معشوق خطائیست عظیم

چون نیست مَقامِ ما درین دهرْ مُقیم

پس بی می و معشوق، خطایی‌ا‌ست عظیم

ای روی تو پاکیزه‌تر از کف کلیم

آنرا مانی که کرد احمد به دو نیم

قائم به خودی از آن شب و روز مقیم

بیمت ز سمومست و امیدت به نسیم

در عهد تو و منست در هفت اقلیم

برخاستن امید و خون گشتن بیم

ای دل ز جهانیان چرا داری بیم

حق محسن و منعم و کریمست و رحیم

تا پردهٔ عاشقانه بشناخته‌ایم

از روی طرب پرده برانداختیم

نی از پیِ کسب سوی بازار شویم

نی چون دهقان خوشهٔ گندم درَویم