رباعی شمارهٔ 1504

گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یزدان

برداشتمی من این فلک را ز میان

چون حاصل آدمی در این شورستان

جز خوردن غصه نیست تا کندن جان

گر بر فَلَکَم دست بُدی چون یَزدان

برداشتَمی من این فَلَک را زِ میان

در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان

از گریهٔ خونین مژه‌ام شد مرجان

دیدار به دل فروخت، نفروخت گران

بوسه به روان فروشد و هست ارزان

رویت دریای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبر، صدف دهن، در دندان

یرلیغ ده ای خسرو خوبان جهان

تا پیش قدت چنگ زند سرو روان

امروز که دستگاه داری و توان

بیخی که بر سعادت آرد بنشان

یک شب غم هجران تو ای جان جهان

با هشت زبان بگفتم ای کاهش جان

چون درد نداری، ای دل سرگردان

رفتن به بر طبیب بی‌فایده دان