رباعی 25

در عشق، چو رودکی، شدم سیر از جان

از گریهٔ خونین مژه‌ام شد مرجان

دیدار به دل فروخت، نفروخت گران

بوسه به روان فروشد و هست ارزان

رویت دریای حسن و لعلت مرجان

زلفت عنبر، صدف دهن، در دندان

آشفته همی رَوی به کویی ای جان

می‌جویی از آن گمشدهٔ خویش نشان

آن کس که نساخت با لقای یاران

افتاد به مکر دزد و تهدید عوان

امشب منم و هزار صوفی پنهان

مانندهٔ جان جمله نهانند و عیان

ای دف تو بخوان ز دفتر مشتاقان

ای کف تو بزن بر رگ خون ایشان

تا روی تو قبله‌ام شد ای جان جهان

نز کعبه خبر دارم و نز قبلهٔ نشان

چون شاه جهان نیست کسی در دو جهان

نی زیر و نه بالا و نه پیدا و نهان

دل باغ نهانست و درختان پنهان

صد سان بنماید او و خود او یکسان