غزل شمارهٔ 2712

مرا دل با یکی مانده ست جایی

که ناید روزی از کویش صبایی

ز بس کز آشنایان زخم خوردم

زند گر حلقه گردم اژدهایی

پدید آمد رسوم بی وفایی

نماند از کس نشان آشنایی

تو با این لطف طبع و دل‌ربایی

چنین سنگین‌دل و سرکش چرایی؟

گرم راحت رسانی ور گزایی

محبت بر محبت می‌فزایی

خداوندان نعمت را کرم هست

ولیکن صبر به بر بینوایی

طبیبی را حکایت کرد پیری

که می‌گردد سرم چون آسیایی

مکن ای بی وفا ناآشنایی

در آتش سوخت گل از بی وفایی

دلی دارم، چه دل؟ محنت سرایی

که در وی خوشدلی را نیست جایی

سحرگه بر در راحت سرایی

گذر کردم شنیدم مرحبایی